Галоўная
Мельнінскі мір паміж Тэўтонскім ордэнам і ВКЛ з Польшчай быў заключаны 27 верасня 1422 года каля возера Мельна, месцы зліцця рэк Вілсы і Аса. Справа ў тым, што распачатая вайна ў 1422-ым годзе для Тэўтонскага ордэна стала вельмі няўдалай, у выніку чаго ордэн вымушаны быў пайсці на нявыгадныя для сябе пагадненні.
Пасля разгрому Тэўтонскага ордэна ў Грунвальдскай бітве для Вялікага князя Літоўскага Вітаўта было неабходна пазбавіцца Крэўскай уніі, бо менавіта дзякуючы гэтаму дакументу многія палякі лічылі ВКЛ правінцыяй Польскага каралеўства. Але паколькі Польшчы патрэбен быў моцны саюзнік, ім прыйшлося пацвердзіць саюз з ВКЛ. 2 кастрычніка 1413 года ў замку Горадля, які размяшчаўся каля ракі заходні Буг, была заключана новая унія.
Вугорская дамова стала фінальным этапам, які пацвердзіў заканчэнне вайны паміж ВКЛ і Маскоўскім княствам, якая пачалася ў 1406 і скончылася ў 1408 гг. Падпісанне дамовы адбылося на рацэ Угры 1-га верасня 1408 года. Тут для вырашальнай бітвы сышліся войскі Вялікага князя Літоўскага Вітаўта і Маскоўскага князя Васіля І, але, прастаяўшы ў баявой гатоўнасці па розных берагах, князі вырашылі заключыць мір.
У пачатку XV стагоддзя Тэўтонскі ордэн быў блізкі да мэты канчатковага далучэння да сваіх земляў тэрыторыі Жамойціі. У выпадку ўвасаблення гэтай ідэі, тэўтонцы атрымалі б пад свой кантроль сухапутны шлях і аб'яднанне з Лівонскім ордэнам. Аднак, Вялікі князь Літоўскі Вітаўт, нягледзячы на ўмовы раней падпісанай ім Салінскай дамовы, не спяшаўся аддаваць гэтую тэрыторыю тэўтонцам.
Пасля паражэння ў бітве на Ворскле князю Вітаўту патрэбна была падтрымка, бо фактычна ўсе яго войскі былі знішчаны, і ВКЛ аказалася безабароннай перад ворагамі. Польскі кароль Ягайла прапанаваў такую дапамогу, а ў абмен запатрабаваў заключыць унію.
Нягледзячы на тое, што Вітаўт фактычна кіраваў ВКЛ, па Астроўскай дамове ён усё ж быў толькі пажыццёвым намеснікам польскага караля Ягайлы. Гэтая акалічнасць не давала Вітаўту поўнай улады ў Літве, а акрамя таго, яго канкурэнт князь Свідрыгайла і іншыя ўдзельныя князі заставаліся вельмі ўплывовымі ў ВКЛ і перашкаджалі атрымаць поўную ўладу ў княстве.