Галоўная
Гродзенскі замак меў надзвычай важнае значэнне ў сістэме абароны супраць крыжакоў. Размяшчаўся ён на гары правага берага Нёмана, там, дзе ў вялікую раку ўпадае Гараднічанка. З двух бакоў замак абаранялі высокія стромкія берагі, А з трэцяга боку - глыбокі роў.
Першапачаткова, на тэрыторыі ВКЛ будынкі і паселішчы ўмацаваныя сценамі, валамі і равамі да 15 стагоддзя назваліся «градамі», «гродамі», «гарадамі». Тэрмін "замак" на тэрыторыю Літвы пранік у 15 стагоддзі з Польшчы. Па сваім прызначэнні для абароны ад ворагаў, замак нічым не адрозніваўся ад горада з умацаваннямі і ахоўнымі сценамі, ён гэтак жа меў комплекс абарончых, жылых і гаспадарчых збудаванняў, звязаных агульнай лініяй умацаванняў, прыстасаваных для кругавой абароны ва ўмовах ізаляцыі. Аднак, адрозненне замка ад умацаванага горада заключалася ў сацыяльным значэнні. Пад замкам мелася на ўвазе ўмацаваная прыватная рэзідэнцыя, нават калі яго ўладальнікам з'яўляецца вялікі князь, кароль або феадал. У сваю чаргу замкі дзяліліся на: вялікакняскія (Каралеўскія) рэзідэнцыі, прыватнаўласніцкія (у гарадах, цэнтрах латыфундый і мястэчках), Умацаванае жыллё феадалаў у сельскай мясцовасці.
Разам з невялікай колькасцю прыватных рэзідэнцый, каменных дамоў багатых феадалаў і шляхты, у гарадах Вялікага Княства Літоўскага значную частку займалі жылыя будынкі звычайных гараджан. Яны дзяліліся на наступныя віды: дом, хата, халупа і каменны дом. Іх адрозненне заключалася ва ўзроўні камфортнасці пражывання і колькасці пакояў.
Гомельскі замак размяшчаўся на высокім правым беразе ракі Сож, каля ўпадзення ў яе ракі Гомія (Гамеюка). Ён быў пабудаваны на месцы старога дзядзінца, абнесенага частаколам і земляным валам, які стаяў тут з IX стагоддзя.
Першапачаткова Гальшанскі замак быў пабудаваны на высокай гары над ракой Корабль, на паўночным усходзе ад мястэчка Гальшаны. Першыя згадкі пра драўляны замак з'явіліся ў XIII стагоддзі паводле летапісаў. Заснавалі мястэчка і валодалі ім аж да 1525 года князі Гальшанскія. Пасля шлюбу князёўны Алены Гальшанскай з Паўлам Сапегам замак перайшоў ва ўладанні да Сапегаў.
У пісьмовых крыніцах мястэчка Геранёны ўпершыню згадваецца ў пачатку XV стагоддзя, калі ім валодаў віленскі ваявода Манвід. У 1433 годзе Геранёны належаць ужо вялікаму Князю Літоўскаму Жыгімонту Кейстутавічу, які, у выніку, вельмі хутка падорыць мястэчка Яну Гаштольду.