Род Глінскіх паходзіць ад татарскага мурзы Лекса Мансуровіча, які ў свой час атрымаў ва ўладанне вотчыну свайго бацькі, Глінскую воласць, ад яе і пайшло радавое прозвішча Міхаіла Глінскага.
Сам Міхаіл Глінскі нарадзіўся ў 1470 годзе, на вотчыне свайго бацькі Хадосаве, дзе ён і пражыў, да адпраўлення з пасольствам у германскія землі на вучобу. Глінскі вучыўся пры двары імператара Максімільяна, а потым паступіў да яго на службу.
За 12 гадоў, якія Міхаіл Глінскі правёў за межамі вялікага княства літоўскага, ён навучыўся воінскаму майстэрству, рыцарскім манерам і звычаям, фехтаванню, верхавой яздзе, але самым каштоўным вопытам у яго ваеннай кар'еры быў удзел у вайне ў Фрысландыі ў 1496 годзе.
Правёўшы крыху больш за дзесяцігоддзе за мяжой і прайшоўшы ўсе ступені ваеннай службы, Міхаіл Глінскі вяртаецца на радзіму, вопытным палкаводцам і палітыкам. У той час у ВКЛ, ішла барацьба паміж буйнымі феадаламі за ўладу, якія ўваходзілі ў вялікакняскую раду, званую «паны рады», на той момант палітычны орган кіравання. Змагаючыся паміж сабою, паны рады, таксама імкнуліся, як мага больш, абмежаваць уладу вялікага князя Аляксандра, якому натуральна, гэта не падабалася, і тут да двара, з'яўляецца Міхась Глінскі, адукаваны і дасведчаны палкаводзец. Аляксандр, бачачы ў ім моцнага і незалежнага чалавека, набліжае яго да сябе, і не памыляецца ў сваім выбары.
Міхаіл Глінскі герой
Вялікі князь Аляксандр давярае Міхаілу Глінскага важныя даручэнні, адным з якіх быў візіт да венгерскага караля Уладзіслава ў 1501 годзе, куды Аляксандр адправіў Глінскага прасіць дапамогі супраць Масквы. Таксама вялікі князь Аляксандр, які ўсё больш збліжаецца з Глінскім, спачатку прызначае яго маршалкам дворным, а потым робіць яго кіраўніком манетнага двара.
Вялікі ўплыў Міхаіла Глінскага на вялікага князя Аляксандра, становіцца ўсім відавочна на столькі, што нават хан Залатой Арды Шах-Ахмат, дасылаў Глінскаму пасольству і шчодрыя падарункі, каб заручыцца яго пасярэдніцтвам у перамовах з вялікім князем літоўскім Аляксандрам.
Хуткі ўзлёт і набліжэнне князя Міхаіла Глінскага да Аляксандра, шмат каму не спадабаўся, асабліва тым, хто раней быў да яго набліжаны, а пасля з'яўлення Глінскага адсунуты. У Глінскага пачалі з'яўляцца ворагі і зайздроснікі, адным з самых сур'ёзных і моцных быў Ян Забярэзянскі. Забярэзенскі нават спрабаваў забіць Глінскага, пры дапамозе наёмнага забойцы, але памыліўся ў выбары выканаўцы, немец, які служыў пры двары Глінскага, і якому Забярэзенскі прапанаваў забіць яго, расказаў усё Міхаілу Глінскаму.
Усе інтрыгі Забярэзскага ў выніку, пайшлі яму толькі на шкоду, бо Міхась Глінскі не спаў, а дзейнічаў, і выкарыстаў іх у сваю карысць, пры тым вельмі паспяхова.
Гэтая справа скончылася тым, што Забярэзенскі трапіў у няміласць Аляксандра і быў выдалены з вялікакняскай світы. З іншымі супернікамі, Глінскі, гэтак жа ўмела зладзіўся, і змог абараніць сябе ад іх інтрыг і змоў.
Улетку 1506 года, трыццаці тысячнае войска татараў, уварвалася на тэрыторыю ВКЛ, і Міхаіл Глінскі едзе ў месцы з хворым Аляксандр у Ліду, каб той узначаліў сабраную армію для барацьбы з татарамі. Пасля прыбыцця ў Ліду, Аляксандр перадае ўсе справы панам рады, а сам вяртаецца ў Вільню. Міхасю Глінскаму даводзіцца застацца з войскам, якое ўзначаліў гетман Станіслаў Кішка.
4 жніўня 1506 года, войскі ВКЛ падышлі да Клецка, дзе стаяў татарскі загон з нарабаванай здабычай і сарака тысячамі палонных. Уначы перад бітвай, гетман Станіслаў Кішка раптам захварэў, ды так, што не мог нават сесці на каня, і ўсё камандаванне войскамі даверылі Міхасю Глінскаму.
Раніцай 5 жніўня, палкаводзец Міхась Глінскі, павёў сваё войска ў бой, пасля доўгай і цяжкай бітвы, татарскія палкі былі цалкам разбітыя, а з поля бою атрымалася сысці толькі не шматлікім. Пасля перамогі і вызвалення ліцвінаў з татарскага палону, Міхаіл Глінскі становіцца народным героем, а навіна аб ягонай зруйнавальнай перамозе над татарамі, хутка разносіцца па ўсім княстве і за яго межамі.
Але радаваўся сваёй перамозе Міхась Глінскі не доўга, 20 жніўня 1506 гады памірае яго сябар і заступнік, вялікі князь літоўскі Аляксандр, статус і становішча Глінскага апыняюцца ў падвешаным стане так, як не вядома, якія адносіны складуцца ў яго з новым вялікім князем літоўскім.
Мяцежнік Міхаіл Глінскі
Новым вялікім князем літоўскім стаў брат Аляксандра Жыгімонт Стары і, нягледзячы на тое, што Глінскі дапамог яму заняць вялікакняскі пасад і сам асабіста сустракаў Жыгімонта каля Гродна, адносіны паміж Міхаілам Глінскім і Жыгімонтам Старым не склаліся.
Старыя ворагі Глінскага актывізаваліся і пачалі дзейнічаць, увесь час дакладваючы і пераконваючы Жыгімонта ў тым, што Глінскі атруціў яго брата і хоча заняць вялікакняскі пасад.
Жыгімонт паверыў Яну Забярэзенскаму і іншым, магчыма, ён і сам баяўся моцнага і ўплывовага князя Міхаіла Глінскага. Пасля сваёй каранацыі, Жыгімонт здымае Глінскага з пасады маршалка дворнага і кіраўніка манетным дваром. Пасля зняцця з пасад, Жыгімонт адабраў у яго землі з Бельскам і Ганязем. І нягледзячы на тое, што Міхаіл Глінскі спрабаваў дастукацца да Жыгімонта і пашукаць у яго праўды, адказу на свае пытанні ён так і не атрымаў. Пакрыўджаны Глінскі пачаў збіраць сваё войска.
Мяцеж Глінскага пачаўся з помсты свайму заклятаму ворагу, Яну Забярэзенскаму, у пачатку лютага 1508 года. Глінскі прыехаў са сваім атрадам у Гродна, уварваўся ў двор, дзе знаходзіўся Забярэзенскі і забіў яго. Пасля гэтага ён адправіўся ў Трокі, каб захапіць горад, але там яго ўжо чакалі ўзнятыя па трывогі гарнізоны, бо стала вядома аб забойстве Забярэзенскага і пачатку мецяжу Глінскага.
Калі навіна пра Глінскага дайшла да маскоўскага князя Васіля ІІІ, ён адразу ж паслаў да князя паслоў, з прапановай перайсці на бок Маскоўскага княства, паабяцаўшы Глінскаму ўсе землі ў ВКЛ, якія ён зможа заваяваць. Князь Міхаіл Глінскі пагадзіўся на гэтую прапанову, і што б прыцягнуць на свой бок як мага больш прыхільнікаў, аб'явіў сябе абаронцам праваслаўя.
Але гэты план праваліўся, у Літве Глінскага не падтрымалі, а распачатая Васілём ІІІ вайна з ВКЛ неўзабаве скончылася перамір'ем. Князь маскоўскі не стрымаў свайго абяцання, і пры заключэнні перамір'я вярнуў гарады ВКЛ, якія захапіў Глінскі.
Не атрымаў узнагароды Глінскі і ў другі раз. Падчас вайны маскоўскага княства з ВКЛ за Смаленск 1512 - 1522 года, ён угаварыў здацца горад, і нягледзячы на тое, што Глінскі ўзяў горад, які і быў мэтай гэтай вайны, Васіль III толькі пасмяяўся з яго, калі Глінскі папрасіў аддаць яму Смаленск.
Разумеючы, што Васіль ІІІ не трымае сваіх абяцанняў, Глінскі задумаў вярнуцца на радзіму і пачаў весці перапіску з Жыгімонтам. Жыгімонт прабачыў мяцежнага князя, аднак аб гэтай перапісцы становіцца вядома Васілю III, пасля таго як чалавек Глінскага з лістом, натыкнуўся на маскоўскі патруль. Глінскі, даведаўшыся пра гэта, тут жа спрабуе ўцячы з Маскоўскага княства, але яго не шматлікі атрад даганяюць, разбіваю, а самога Глінскага пад арыштам дастаўляюць да князя Маскоўскага.
За сваё катаванне збегчы, Васіль III загадвае, Міхася Глінскага закаваць у кайданы і кінуць яго ў турму, дзе ён прасядзіць каля 13 гадоў. Жыццё Глінскаму, Васіль III пакінуў толькі па тым, што за яго папрасіў мітрапаліт Міхаіл, а потым ён вырашыў ажаніцца з яго пляменніцай Аленай Глінскай, бо яго першая жонка, не змагла нарадзіць яму дзяцей, і ён з ёй развёўся, саслаўшы яе ў манастыр. Пасля вяселля Васіля III на Алене Глінскай, маскоўскі князь, змякчацца ў адносінах да Міхаіла Глінскага, і пад даручэнні баяраў, што ён не пакіне гарадскіх сцен Масквы, выпускае яго з турмы.
Да 1530 Васіль III канчаткова даруе Глінскага, і давярае яму камандаваць конніцай маскоўскага войска ў паходзе на Казань. Гэты паход быў не ўдалым, бо самалюбівыя палкаводцы на чале з Іванам Бельскім, упусцілі шанец узяць горад, і па вяртанні, Васіль III у гневе, кінуў Івана Бельскага ў турму, а Міхаіла Глінскага не крануў, але больш яму камандаваць войскамі не давяраў.
Праз тры гады ў 1533 годзе, будучы пры смерці, Васіль III заклікае Глінскага да сябе, і за тры дні да сваёй смерці, сабраўшы ўсіх баяраў, нечакана, аб'яўляе Міхаіла Глінскага апекуном, над яго малалетнім сынам Іванам IV.
Такім чынам, Міхаіл Глінскі становіцца на чале Маскоўскага княства і яго мара пра ўладу, нечакана для яго самога, здзяйсняецца. Але ў Міхаіла Глінскага нядоўга атрымалася быць ва ўладзе, ва ўнутранай барацьбе за пасад, ён стаў ахвярай змовы, маці Івана IV, сваёй пляменніцы Алены Глінскай і яе палюбоўніка Аўчыны-Абаленскага. Яго абвінавацілі ў спробе захопу ўлады, і кінулі ў турму, дзе князь Міхаіл Глінскі, замораны голадам, памёр 15 верасня 1534 года.