Галоўная
Татарскі хан Тахтамыш нядоўга пратрымаўся на Крымскім троне, пасля таго як яго туды ў 1398 годзе пасадзіў вялікі князь літоўскі Вітаўт. Збегшы з Крыма ад прагнаўшаго яго Тамерлана, Тахтамыш зноў з'явіўся да Вітаўта з просьбай дапамагчы ў барацьбе за ўладу ў Ардзе. У абмен на ваенную дапамогу, Вітаўт запытаў у Тахтамыша цэтлікі на Маскву (спецыяльныя дагаворы аб памеры штогадовай даніны), Пскоў, Ноўгарад і Разань, і, атрымаўшы абяцанні хана, пачаў збіраць войскі.
У самым пачатку 1370 года крыжакі здзейснілі некалькі спусташальных набегаў на тэрыторыю Вялікага Княства Літоўскага. Маршал Лівонскага ордэна Андрыес фон Штэнберг разбурыў Упіцкія землі, а комтур Кулдыгі разрабаваў і спаліў тэрыторыю паблізу Меднікаў (цяперашні літоўскі горад Мядзінінкай).
Малады маскоўскі князь Дзмітрый Іванавіч, які маючы падтрымку маскоўскіх баяраў і паўночна-ўсходніх зямель, быў незадаволены саюзам ВКЛ з Цвярскім княствам і пагражаў вайной вялікаму князю Літоўскаму Альгрэду.
Вялікі князь літоўскі Альгерд, у 1362 годзе вырашыў скарыстацца шчаснай для сябе палітычнай сітуацыяй, і ўзяць Кіеў далучыўшы яго зноў да ВКЛ. Справа ў тым, што да таго моманту Кіеў зноў быў пад татара-манголамі, але ў 1359 годзе памёр хан Бердибек, не пакінуўшы пасля сябе спадчыннікаў (таму што сам жа і знішчыў усю сваю радню), і за пасад Залатой Арды пачалася міжусобная вайна. У выніку барацьбы за ўладу ад яе аддзяліліся тры хана Хаджибей, Кутлуг-Бугу і Дзмітрый, якія трымалі пад кантролем Падоле і Кіеў.
Жыць у згодзе ні ВКЛ, ні Тэўтонскі ордэн не маглі. Пастаяннае спусташэнне зямель у выніку перыядычных паходаў адзін на аднаго несла за сабой гібель і разруху. І бітва на рацэ Стрэва стала лагічным вынікам падобных адносін. Імкнучыся перанесці баявыя дзеянні на варожую тэрыторыю, вялікі князь літоўскі Альгерд і яго брат Кейстут у лютым 1347 года разбурылі землі Бартыі (адна з адзінаццаці абласцей Прусіі), захапіўшы вялікую здабычу і шмат палонных, вясной таго ж года яны разрабавалі Самбію, і крыху пазней, Кейстут здзейсніў Рэйдавы паход ад Рагайне да Грос Вонсдорфа.